De sneeuwklokjes die ik uit de tuin van mijn ouders heb meegenomen betekenen elk jaar weer een moment van bezinning, verdriet en geluk. Wat staan ze er weer mooi, laat het mooie lenteseizoen maar beginnen! Vandaag in de zon gezeten voor het huis, met het boek JUNI van Gerbrand Bakker.
Donderdagavond de Poezieshow van Joep van Ruiten gezien. Leuk was het. Gelukkig was er ook een (beeld)gedicht van mijn favoriet Ted van Lieshout. Hierbij een gedicht van hem uit de bundel: Papieren museum.
Als uit een kaal ei een donzig kuikentje
komt, uit een vraatzuchtig lompe rups
een lichte vlinder ontsnapt, dan waarom
kan ik niet op een dichtbije dag opstaan
en veranderd zijn van wie ik was
in wie ik ben bedoeld,in iets moois
op zijn minst? Als alles op weg is,
als alles nieuw wordt, waarom fluistert
de spiegel dan zo langzaam als ik erin kijk?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten